Je ben perfect gelukkig met die ene iemand. Maar dan plukt iemand je plots weg uit je roze droom met een hengel vol commentaar. Kritiek op waar jij zo gelukkig mee bent. Als een pijnlijke bult tekent het je, het vormt langzaamaan een deuk in je ego.
De woorden cirkelen rond in je hoofd, blijven geen moment stilhangen. Steeds wordt diezelfde zin herhaald tot je hem zelf gaat geloven. Ze hebben grotere vat op je dan je zou denken en gaan je gedrag bepalen.
En dat allemaal terwijl heel dat geluk eigenlijk iets prachtigs is tussen die ene en jij. Iets waar anderen niets mee te maken hebben. Waarmee je niet de hele wereld gelukkig moet proberen te maken, maar enkel jezelf en die ander. Je zou jezelf er elke dag van moeten overtuigen dat de woorden slechts meningen zijn, die niets zeggen over de waarheid.
En ook al weet ik dit allemaal, het vreet aan me, die commentaar. Het kleeft aan me als een etiket, een brandmerk dat nooit meer weg te krijgen is. Toch krijgt ze me zo niet klein, ik voel nog meer wilskracht om te tonen dat jij en ik wel een prachtige puzzel vormen.
