Waarom stoppen mannen na een maand relatie met hun best doen? Het eerste afspraakje, mag je er zeker van zijn dat ze gladgeschoren zijn, hun beste parfum ophebben en dat er geen haartje verkeerd ligt. Hun hemd is kraaknet en hun tanden zijn proper gepoetst. Een hele avond zullen ze je als een gentleman bedienen. Ze zullen jou de film laten kiezen (en hem betalen), ze zullen jou de beste plaats laten nemen en ze zullen je het meest popcorn laten nemen. Na de film zullen ze je heel galant naar huis begeleiden, ze zullen je hun jas aanbieden tegen de kou en wanneer ze bij jouw huis gearriveerd zijn, zullen ze met een kuise kus afscheid nemen (want kussen op een eerste date doe je nu éénmaal niet).
Dertig dagen en bijna evenveel afspraakjes later, de eerste echte kus al voorbij, verandert de situatie al erg. Hun uiterlijk laat erg te wensen over (lees: ongeschoren stoppels, stinkende monden, een warig kopje haar en een slobbertrui). Verder gaan ze er vanaf nu ook vanuit dat je zelf je film betaald. Als ze dan al met je mee willen naar de cinema, want er is elke avond wel een groots sportevenement dat ze niet kunnen missen. Deuren worden niet meer voor je opengehouden en jassen worden al helemaal niet meer uitgeleend.
Maar het zou oneerlijk zijn om enkel de mannen te viseren, wij vrouwen zijn eigenlijk al even erg. Op de eerste date hebben we nog ons beste outfit aan, is ons gezicht mooi opgemaakt. Onze haren zijn verwerkt in de meest ingewikkelde creaties en we torenen boven iedereen uit op onze high heels. Gedurende de hele avond knipperen we zo veel mogelijk met onze ogen, kijken we zo lief mogelijk, likken we de restjes popcorn zo verleidelijk mogelijk van onze lippen. We troggelen daarna de jongen zijn jas af om er zo voor te zorgen dat onze parfum er in blijft hangen zodat hij ons niet kan vergeten.
Amper een maand later doen we al de moeite niet meer om ons op te maken, we vinden dat ons vriendje maar genoeg moet nemen met onze training en oma-onderbroeken. Ons haar hangt vettig te wezen langs ons gezicht, het wassen is het minste dat we er nog mee doen. We hangen naast onze hubby in de zetel en doen zelfs geen moeite om de brokjes chips van onze lippen te vegen, we wrijven ze er gewoon af met onze hand. Parfum dragen we al lang niet meer en als we zijn jas nodig hebben is het omdat we koud hebben en niet omdat we niet willen dat hij ons niet vergeet.
Misschien komt dat alles wel voort vanuit onze dierlijke afkomst, zijn het onze instincten die bovenkomen. Bij de dieren is het toch ook zo dat mannetje en wijfje in de paringstijd hun uiterste best doen om de ander voor zich te winnen. Pauwen overdonderen met hun prachtige veren, pinguins zingen voor elkaar… Nadat men de prooi te pakken heeft, is het echter snel over met de moeite.
Misschien is het feit dat we het nalaten moeite te doen in een vaste relatie het gevolg van een instinct dat niet overwonnen kon worden door het rationele van de mens.
