Er is die film die je plots in één klap doet beseffen dat er zoveel meer is in het leven dan wat je nu hebt, ook al denk je dat wat je nu hebt alles is.
We stellen ons allemaal gelukkig met wat we nu hebben. Een lieve vriend, een goede schoolloopbaan, gezonde familie, leuke vrienden. We wanen ons ‘gelukkig’ omdat we denken dat we alles bereikt hebben dat we konden bereiken. Dat alles dat voor ons weggelegd was, er nu is. Maar wat als er meer is, al net die vriend, schoolloopbaan, familie of vrienden degene zijn die we niet nodig hebben? Wie zegt dat er op dit moment, op deze wereld geen ander leven is waarin we gelukkiger zouden zijn?
We blijven allemaal ter plaatse trappelen, gelovend dat dit het is, de situatie die voor ons bestemd was. Maar hoe kunnen we dit zo zeker weten? Hoe kunnen we weten dat het dit leven is dat we moeten leiden, waarin we het gelukkigst kunnen zijn? Wat zorgt ervoor dat een mens altijd blijft waar hij is, zonder ooit een stap weg te zetten van het pad dat voor hem geplaveid werd?
Is het omdat die stap zou kunnen betekenen dat alles wat je ooit bereikte tot niets herleid wordt? Omdat je beseft dat het leven waarin je verzeild raakte nooit bedoeld was om je toekomst te zijn? Omdat je zo gelukkig zou geweest zijn, dat je alles wat je kende, wat je had zou moeten opgeven, als je het nog eens zou willen voelen… dat geluk?
