Ze staat in de badkamer. Topje uit, jeans uit, nachtkleedje aan. Ze gaat het huis rond, dooft elk licht, sluit iedere deur en loopt daarna langzaam de trap op. In de slaapkamer steekt ze de kaarsen aan en op dat moment galmt de deurbel door het lege huis.
Ze verstomt en zet een stap naar achter, denkt even dat het een hersenverzinsel is, dat er helemaal geen bel klonk… Maar dan is daar weer dat gering. Langzaam loopt ze de trap af naar de voordeur. Nog vijf tellen wacht ze en dan opent ze voorzichtig de deur…
Daar staat hij, doorweekt, natgespettert door de vallende regen. Hij kijkt haar aan, secondenlang, in haar herinnering urenlang. En dan zet hij een stap naar voor, legt zijn natte warme hand tegen haar wang en kust haar teder op de lippen
