Soms wens ik

rozen elke dag

romantische gedichten

een ontbijt op bed

Dan droom ik

van 10 miljoen keer ‘ik hou van je’

van gouden ringen

van picknicken bij zonsondergang

Maar dan word ik telkens

teruggekatapulteerd naar deze wereld

waar ik samen ben met jou…

Jij die in één oogblik weet dat het me niet lukt

die me kent als geen ander

en van me houdt zelfs al doe ik onuitstaanbaar

Jij die met je ogen alleen al kan zeggen

dat je immens veel van me houdt

En dan denk ik…

Waarom dromen en wensen,

als ik met een oogopslag weet

dat jij er altijd zult zijn?

Je ben perfect gelukkig met die ene iemand. Maar dan plukt iemand je plots weg uit je roze droom met een hengel vol commentaar. Kritiek op waar jij zo gelukkig mee bent. Als een pijnlijke bult tekent het je, het vormt langzaamaan een deuk in je ego.

De woorden cirkelen rond in je hoofd, blijven geen moment stilhangen. Steeds wordt diezelfde zin herhaald tot je hem zelf gaat geloven. Ze hebben grotere vat op je dan je zou denken en gaan je gedrag bepalen.

En dat allemaal terwijl heel dat geluk eigenlijk iets prachtigs is tussen die ene en jij. Iets waar anderen niets mee te maken hebben. Waarmee je niet de hele wereld gelukkig moet proberen te maken, maar enkel jezelf en die ander. Je zou jezelf er elke dag van moeten overtuigen dat de woorden slechts meningen zijn, die niets zeggen over de waarheid.

En ook al weet ik dit allemaal, het vreet aan me, die commentaar. Het kleeft aan me als een etiket, een brandmerk dat nooit meer weg te krijgen is. Toch krijgt ze me zo niet klein, ik voel nog meer wilskracht om te tonen dat jij en ik wel een prachtige puzzel vormen.

Waarom stoppen mannen na een maand relatie met hun best doen? Het eerste afspraakje, mag je er zeker van zijn dat ze gladgeschoren zijn, hun beste parfum ophebben en dat er geen haartje verkeerd ligt. Hun hemd is kraaknet en hun tanden zijn proper gepoetst. Een hele avond zullen ze je als een gentleman bedienen. Ze zullen jou de film laten kiezen (en hem betalen), ze zullen jou de beste plaats laten nemen en ze zullen je het meest popcorn laten nemen. Na de film zullen ze je heel galant naar huis begeleiden, ze zullen je hun jas aanbieden tegen de kou en wanneer ze bij jouw huis gearriveerd zijn, zullen ze met een kuise kus afscheid nemen (want kussen op een eerste date doe je nu éénmaal niet).

Dertig dagen en bijna evenveel afspraakjes later, de eerste echte kus al voorbij, verandert de situatie al erg. Hun uiterlijk laat erg te wensen over (lees: ongeschoren stoppels, stinkende monden, een warig kopje haar en een slobbertrui). Verder gaan ze er vanaf nu ook vanuit dat je zelf je film betaald. Als ze dan al met je mee willen naar de cinema, want er is elke avond wel een groots sportevenement dat ze niet kunnen missen. Deuren worden niet meer voor je opengehouden en jassen worden al helemaal niet meer uitgeleend.

Maar het zou oneerlijk zijn om enkel de mannen te viseren, wij vrouwen zijn eigenlijk al even erg. Op de eerste date hebben we nog ons beste outfit aan, is ons gezicht mooi opgemaakt. Onze haren zijn verwerkt in de meest ingewikkelde creaties en we torenen boven iedereen uit op onze high heels. Gedurende de hele avond knipperen we zo veel mogelijk met onze ogen, kijken we zo lief mogelijk, likken we de restjes popcorn zo verleidelijk mogelijk van onze lippen. We troggelen daarna de jongen zijn jas af om er zo voor te zorgen dat onze parfum er in blijft hangen zodat hij ons niet kan vergeten.

Amper een maand later doen we al de moeite niet meer om ons op te maken, we vinden dat ons vriendje maar genoeg moet nemen met onze training en oma-onderbroeken. Ons haar hangt vettig te wezen langs ons gezicht, het wassen is het minste dat we er nog mee doen. We hangen naast onze hubby in de zetel en doen zelfs geen moeite om de brokjes chips van onze lippen te vegen, we wrijven ze er gewoon af met onze hand. Parfum dragen we al lang niet meer en als we zijn jas nodig hebben is het omdat we koud hebben en niet omdat we niet willen dat hij ons niet vergeet.

Misschien komt dat alles wel voort vanuit onze dierlijke afkomst, zijn het onze instincten die bovenkomen. Bij de dieren is het toch ook zo dat mannetje en wijfje in de paringstijd hun uiterste best doen om de ander voor zich te winnen. Pauwen overdonderen met hun prachtige veren, pinguins zingen voor elkaar… Nadat men de prooi te pakken heeft, is het echter snel over met de moeite.

Misschien is het feit dat we het nalaten moeite te doen in een vaste relatie het gevolg van een instinct dat niet overwonnen kon worden door het rationele van de mens.

Het start al bij de verhaaltjes voor het slapengaan, waarin we vertelt worden over prinsen en prinsessen. Een groot avontuur en daarna leefden ze nog lang en gelukkig. We speelden de sprookjes na met onze barbies, kropen zelf in roze prinsessenjurkjes en droomden van een toekomst met onze prins in een groot kasteel.

Toen we wat ouder werden wisten we wel dat we nooit geen prinsesje zouden worden, maar als de juf op school ons vroeg een tekening te maken van onze grote droom, tekenden we allemaal onszelf, een man en twee kinderen. Voor eeuwig en altijd…

Nog later in de tijd dat we alle Amerikaanse soaps geloofden zagen we onszelf trouwen in een wit kleed, de bloemen al gekozen, zelfs de namen voor onze kinderen hadden we al opgeschreven. We wisten hoe het zou zijn en waren niet van plan om er een stap van af te wijken.

En dan…onze eerste grote liefde. De eerste maanden op roze wolkjes, stiekem kussen in de bosjes, handen vasthouden, je initialen in een boom, koosnaampjes voor elkaar. En dan dumpen ze ons.  Iemand anders, hij wil zich nog niet binden, hij vindt ons te bazig of te jaloers. Verdwijnt uit ons leven en daar staan we dan, alleen en een illusie minder: eeuwige liefde bestaat enkel in sprookjes, in onze dromen, in het paradijs van de tv.

Een steek van jaloezie treft mijn hart, omdat ik weet dat je bij haar bent vanavond. Dat jij en zij samen zijn, met anderen, maar toch… samen.

Ik zie al hoe ze haar hoofd in haar nek werpt, lachend om een van je flauwe moppen, want ja dat zijn ze soms. Een luide lach zal uit haar keel ontsnappen en hij zal je omarmen met warmte. Met je nevelige hoofd zal je liefde voelen.

Ze zal je een speelse tik geven als beloning voor een van je plagerijen, een tik die zal nabranden in je arm. Jullie zullen je beiden omwentelen in onverwachte aandacht en jullie zullen zatte liefde voelen.

En ook al is er geen ‘jij en ik’ en heb ik geen reden om jaloers te zijn en ook al zal er zelfs nooit geen ‘jij en zij’ zijn, toch voel ik die steek meer branden met de seconden. Ik wil dat je me komt halen, me in je armen neem en me vertelt dat het allemaal goed komt

“Nee we zijn niet samen, héél gewoon vrienden niet meer dan dat. “

Ik herhaal dat zinnetje iedere dag, misschien wel vijf keer. Niet omdat ik wil, nee omdat ik moet. Ik kan het hem niet aandoen. Ik zou het zo graag van de daken schreeuwen dat ik hem graag zie, maar daar is geen sprake van. Hij houdt niet van mij… en hij weet zelfs niet dat ik van hem hou.

Het begon allemaal die eerste keer dat ik hem tegen kwam, hier op de gang op kot. Die lach op zijn gezicht en die blinkende ogen. Ik hoorde zelfs niet dat hij me aansprak, hij wist niet waar hij een nieuwe lamp kon vinden voor in zijn kamer. En sinds die lamp zijn we onafscheidelijk…

Op elke feestje probeer ik het hem duidelijk te maken, dat mijn hart enkel voor hem klopt. Zijn ogen zijn enkel op haar gericht… zij die met haar bruine kijkers zijn hart telkens weer verovert. De laatste weken wordt het enkel erger. Wanneer ik zijn hand in de mijne neem schud hij zich los en loopt hij van me weg… naar haar. Hij laat mij alleen staan, gaat haar achterna…

Hij glijdt door mijn vingers, hoe lang zal hij het nog volhouden. Voor hij mij verlaat en haar kiest… Hoe lang nog voor ik een herinnering zal zijn en zij een droom?

Ik klauw mijn handen

in je ruwe huid

de regen gutst

over ons heen

Ik kruip weg in

je doorweekte hemd

grijp je vast

in een laatste poging

blijf…

Hoe is het mogelijk dat iemand je in zijn greep krijgt van met de eerste oogglinstering?

En is dat eigelijk wel mogelijk?

Dat iemand je met zijn ogen beet houdt in een wurggreep, dat je verdrinkt in het blauw van zijn ogen (ook al zijn ze groen)?

Dat je jezelf helemaal verliest, bij elke poging om jezelf te bereiken op een kiestoon stuit, de verbinding met jezelf kwijt bent?

En als dat allemaal al mogelijk is, ben ik dan de enige die het voelt? De enige die nooit geloofde in liefde op het eerste gezicht, maar nu toch moet toegeven dat er iets van aan is?

Of voelde jij ook die tinteling, van boven naar onder… toen onze ogen elkaar ontmoeten?

Si le jou de ton départ est arrivé

ne m’ecrit pas, ne me telephone pas

seulement va

Twee glanzende lichamen

Kronkelen tegen elkaar

Op meters van afstand.

Als de wereld nu zou wegglijden

Zouden ze onmiddellijk

Naar elkaar toe gezogen worden

Zouden lichamen voelen

Waar hun  gedachten zo naar verlangen

Maar de wereld verglijdt niet

En ze moeten het doen

Met verlangen en

Duizend sprekende blikken