Fonkelende sterren

Iedereen verliest zo nu en dan wel iemand dierbaars. Hij moet daarom niet overlijden, het kan ook dat hij gewoon uit je leven verdwijnt. In plaats van naast je staat hij dan opeens boven je… Als een ster aan de hemel van je leven.

Volgens mij heeft iedereen zo’n hemel, vol blinkende sterren. Sterren die misschien wel uit het oog zijn, maar nooit uit het hart zullen vertrekken. Sterren die subtiel hun sporen nagelaten hebben in je leven, die je maakten tot wie je nu bent.

En om de zoveel tijd maak je een momentje vrij om even naar die wijdse hemel te richten en die schitterende sterren te bekijken. Misschien genieten we wel van hun pracht omdat we willen verhinderen dat ze ons hart verlaten. Misschien is dat kijken naar die mooi fonkelende hemel wel de manier om te voorkomen dat onze sterren uitdoven.

Magische virtualiteit

Even oogjes dicht en inbeelden: je leert iemand heel vluchtig kennen, wisselt emailadressen, raakt aan de praat op het net. Of beter nog, je herkent één van die oude vrienden op een bepaalde site en mailt wat heen en weer. En wat blijkt in beide gevallen, jullie gesprekken in het virtuele verlopen schitterend. Je voelt elkaar aan, het klikt, je voelt je als het ware begrepen door de ander. Er is die speciale band waarbij jullie elkaar met één getypt woord verstaan.

Dan op een dag, totaal onaangekondigd volgt het moment dat je elkaar voor het eerst onder ogen komt. Een zeker gevoel van schaamte, een zenuwachtig gekuch, misschien zelfs een rode blos op beide wangen. Zonder een woord begin je te wandelen en dan na een minuut stilte doorbreekt iemand de spanning en werpt het eerste woord.

Net dat moment is de tweesprong, het beslissende ogenblik: of je herkent die magie in elk woord dat hij zegt, ziet in de glinstering van zijn ogen wat hij bedoelt. De woorden vloeien uit je mond net als de letters uit je vingers. Je praat alsof de dag nooit eindigt en wanneer hij dit toch doet verlang je al naar het volgende moment van magie.

De andere mogelijkheid is dat je merkt dat de ander op het scherm anders is, lijkt, zich  misschien wel anders voordoet. En je begrijpt geen enkel woord, geen enkele zin klopt. En daar stopt het dan ook: dat ene woord dat je niet herkende, die ene zin die niet klopte. Op het beeldscherm mijdt je elkaar omdat je weet dat de magie slechts schijn is, dat de fijne band die geweven was slechts stof was…

Mijn bellen van zeep

De maan weerkaatst zijn licht

in hun vochtige huid

Hij geeft hen die twinkeling

die je ziet schijnen in hun ogen

 

Ze zijn betoverd door elkaar

en stijgen op,

volgen elkaar zwevend

 

En net wanneer ze bijna

tot gelukzaligheid komen

spat hun droom uit elkaar

 

Toch ontroerden ze menig harten,

hadden levens in hun greep

 

mijn bellen van zeep

 

Ademnood

Ik kijk opzij en daar sta je

beneden me, boven me

naast me, over me

je bent overal

 

Je kruipt door mijn bloed

zit op mijn vel

laat me geen seconde alleen

 

haalt het koord van je liefde aan

knijpt mijn keel dicht

ik krijg geen adem

 

Puzzel

Voor een paar maanden

leek het alsof de puzzel

van mijn leven gemaakt was.

 

Hij die in mijn leven kwam

was het laatste stukje

dat ik moest plaatsen

 

Maar toen kwam jij,

en de puzzel die perfect leek

viel in duizend stukken uit één

 

En hoe meer ik die stukken

samen probeer te houden

hoe verder weg ze vallen

 

Je maakte van mijn puzzel

een grote puinhoop

en toch…

 

One step aside

Er is die film die je plots in één klap doet beseffen dat er zoveel meer is in het leven dan wat je nu hebt, ook al denk je dat wat je nu hebt alles is.

We stellen ons allemaal gelukkig met wat we nu hebben. Een lieve vriend, een goede schoolloopbaan, gezonde familie, leuke vrienden. We wanen ons ‘gelukkig’ omdat we denken dat we alles bereikt hebben dat we konden bereiken. Dat alles dat voor ons weggelegd was, er nu is. Maar wat als er meer is, al net die vriend, schoolloopbaan, familie of vrienden degene zijn die we niet nodig hebben? Wie zegt dat er op dit moment, op deze wereld geen ander leven is waarin we gelukkiger zouden zijn?

We blijven allemaal ter plaatse trappelen, gelovend dat dit het is, de situatie die voor ons bestemd was. Maar hoe kunnen we dit zo zeker weten? Hoe kunnen we weten dat het dit leven is dat we moeten leiden, waarin we het gelukkigst kunnen zijn? Wat zorgt ervoor dat een mens altijd blijft waar hij is, zonder ooit een stap weg te zetten van het pad dat voor hem geplaveid werd?

Is het omdat die stap zou kunnen betekenen dat alles wat je ooit bereikte tot niets herleid wordt? Omdat je beseft dat het leven waarin je verzeild raakte nooit bedoeld was om je toekomst te zijn? Omdat je zo gelukkig zou geweest zijn, dat je alles wat je kende, wat je had zou moeten opgeven, als je het nog eens zou willen voelen… dat geluk?

Regenkus

Ze staat in de badkamer. Topje uit, jeans uit, nachtkleedje aan. Ze gaat het huis rond, dooft elk licht, sluit iedere deur en loopt daarna langzaam de trap op. In de slaapkamer steekt ze de kaarsen aan en op dat moment galmt de deurbel door het lege huis.

Ze verstomt en zet een stap naar achter, denkt even dat het een hersenverzinsel is, dat er helemaal geen bel klonk… Maar dan is daar weer dat gering. Langzaam loopt ze de trap af naar de voordeur. Nog vijf tellen wacht ze en dan opent ze voorzichtig de deur…

 Daar staat hij, doorweekt, natgespettert door de vallende regen. Hij kijkt haar aan, secondenlang, in haar herinnering urenlang. En dan zet hij een stap naar voor, legt zijn natte warme hand tegen haar wang en kust haar teder op de lippen

Onbegrijpelijke mannen

Ik heb net een interessant gesprek gehad met een vriend van me en ik  vind dat ik toch een enkel cliché uit de wereld der verschillende seksen moet helpen: “de onbegrijpelijke vrouw”. Jullie mannen hebben het hier zo vaak over, terwijl wij vrouwen eigenlijk niet veel onbegrijpelijker zijn dan jullie mannen.

Er zijn tonnen van dingen die ik helemaal niet begrijp aan die mannen van Mars. Waarom bijvoorbeeld is er bijna geen enkele man in staat om na zijn toilet bezoek de bril omlaag te doen? Mannen lijken niet te beseffen dat het voor ons vrouwen een ware verschrikking is die toiletbril aan te raken (wegens onbekende bilafdrukken)…

Verder is het voor mij ook onbegrijpelijk waarom mannen altijd in de val trappen van de minst subtiele vrouwen. De meesten vallen net voor die vrouwen die hen bijna bespringen met één enkele blik. Dan vraag ik me af, wat is er in hemelsnaam mis met het spel van het oogcontact en het glimlachengeflirt. Moet het altijd zo makkelijk gaan…

En wat is dat eigenlijk met mannen en gamen. Geef ze een bakje van de x-box, nintendo, playstation in hun handen en de meesten zijn meteen verkocht. Ze verliezen de werkelijkheid en gaan er helemaal in op.

Waarom is het trouwens voor een man in de meeste gevallen aantrekkelijker om een uur in het wilde weg te verdwalen dan de weg te vragen? Het lijkt mij alsof hun ego in de weg zit, maar dat kan ook een totale misvatting zijn van mijn kant.

Zie je, eigenlijk zijn mannen niet begrijpelijker of éénvoudiger dan vrouwen… Integendeel!

Mijn kalender

Mijn kalender vertelt me
365 dagen, 1jaar

Het leven ging door
bloemen bloeiden
zon straalde
wind waaide zand
maar sneeuw werd vergeten

En telkens was er
die nieuwe eerste keer
anders dan de eerste,
moeilijker,
want telkens zonder jou

Mijn kalender vertelt me
365 dagen, 1 jaar
gedachten en gemis

Thuisloosheid

“Mijn handen zijn zo koud

mijn lippen, mijn neus,

en mijn hele hart

voelen zo koud”

 

Een deken rond haar heen,

dichtbij het haardvuur,

een kop warme melk in haar

handen geduwd

 

Maar enkel zij voelt

hoe die kou niet verdwijnt,

nooit verdwijnt

 

Hoe die eenzaamheid

in haar blijft hangen

als een zwarte schaduw